Sociaal-Liberale Partij

Onlangs mochten de jongens van Clouseau op zaterdagavond als belangrijkste gasten een veel bekeken familieprogramma op Eén afsluiten met hun lied 'Leve België'. Het stelde mij, die er toevallig getuige van was, gerust. Indien de belgicistische propaganda tot dit niveau moet overgaan, dan is de Vlaamse Beweging op de goede weg.

Sinds het Sint-Michielsakkoord, zo stel ik vast, zijn er tussen het Vlaams-nationalisme en de Belgische heersende klasse geen compromissen meer mogelijk die voor alle betrokken partijen winst opleveren, zoals dat vroeger het geval was geweest. Tot dan immers had het establishment met staatshervormingen aan Vlaanderen toegevingen kunnen doen, waardoor het tegelijk de Belgische staat consolideerde. In de jaren 1990 heeft dit spel zijn limieten bereikt, vanaf de jaren 2000 werd een neo-unitaire contrareformatie ontplooid. Met al hun macht en geld en via hun ouwe-gabbers-netwerken, waren de Belgische machthebbers in staat de Vlaamse massamedia en allerlei ?Bekende Vlamingen? voor hun kar te spannen. Maar ondanks alles lieten de verkiezingen van 7 juni laatstleden een electoraat zien dat alsmaar Vlaamsgezinder stemt. Daarom wordt nu het belgicistisch massapsychologisch beïnvloedingsproces opgedreven tot een toerental dat tevoren nooit gehaald werd.

Na meer dan 50 jaar van links engagement, voel ik mij nog even strijdvaardig. Ik heb immers nooit gejaagd op een spook-grootkapitaal, waarvan de ongrijpbaarheid me zou kunnen ontmoedigen. Het kapitalisme is een concreet maatschappelijk stelsel, door mensen gemaakt en door mensen in tijd en ruimte verbreid, onder begeleiding van een liberale ideologie. Het kan op dezelfde wijze weer teruggedrongen en zelfs tenietgedaan worden. Het gevecht voor een betere wereld moet volgens mij een strategie hanteren die erop gericht is progressief lokale territoria en domeinen uit de handen van de lokale kapitalisten te rukken, zodat de gewone mensen ze zich kunnen toe-eigenen.

Het plaatselijk adres van het wereldkapitalisme waarmee wij hier te doen hebben, is natuurlijk de Belgische staat. Vormelijk is die staat weliswaar wel veranderd, door 175 jaar sociale en communautaire compromissen, in wezen blijft het een creatie en instrument van de bourgeoisie. De klassenstrijd heeft bij ons een conflict voortgebracht tussen twee projecten voor natievorming, waarbij de inzet is: het verder te volgen politieke, economische en culturele pad. Langs de ene kant is er het project van de Belgische klasse, die de bevolking tracht te stroomlijnen volgens de vereisten van het mondiaal kapitaal. Langs de andere kant zijn er de projecten van het Vlaamse en Waalse volk, met hun huidige tertiaire onderbouw, wier geschiedenis, al zijn ze deels gebaseerd op pre-Belgische gegevenheden, inderdaad de geschiedenis is van hun strijd tegen de Belgische staat (en niet tegen elkaar!). Uiteraard situeer ik me in het kamp van deze laatsten, en ik hoop van harte dat ze ooit kunnen komen tot twee bevriende, post-kapitalistische buurstaten, die elkaar steunen en versterken.

Volgens mij is het Vlaams-nationalisme dus een kracht die vorm en sterkte kan geven, niet alleen aan het streven naar een soeverein Vlaanderen, maar ook aan de strijd voor een participatievere vorm van democratie en een eerlijkere verdeling van rijkdom en macht ín die nieuwe staat.

Maar de controverse rond de oproep van Frans Crols op de laatste IJzerwake om Brussel te laten vallen, toont aan dat Vlaanderen helaas nog te zeer worstelt met zijn eigen nationale identiteit. Wij hebben nog geen duidelijk antwoord geformuleerd op de vraag hoe de Vlaamse gemeenschap moet omschreven worden en op basis waarvan. Wie behoort tot de Vlaamse natie? Waar lopen de grenzen? Het antwoord kan volgens mij nooit zijn dat alleen diegene Vlaming kan zijn die Nederlands als moedertaal heeft. Het antwoord kan nooit zijn dat Brussel niet bij Vlaanderen hoort omdat het grotendeels Franstalig is en een bevolking heeft die voor de helft uit vreemdelingen bestaat. Ik wil geen klein-Vlaamse oplossing voor de Brusselse problematiek.

Vlaanderen en Brussel hebben ontegensprekelijk één verticale economische integratie rond één effectieve arbeidsverdeling. Er is m.a.w. maar één Vlaamse economie en Brussel is daarvan de draaischijf. Brussel opgeven zou een Vlaanderen geven met een dodelijke wonde in zijn territoriale integriteit. Maar er is meer.

Ik droom van een volwassene, inclusieve Vlaamse republiek, waarin, geografisch beperkt tot de Brusselse agglomeratie, een Franstalige Gemeenschap culturele rechten geniet, een beetje zoals de Duitstaligen thans binnen Wallonië. Ik droom van een tolerant, een open maar zeer zelfbewust Vlaanderen, dat gemakkelijk de aanwezigheid op zijn grondgebied van 10 à 15% Franstaligen en vreemdelingen kan verwerken, zonder dat zijn eigen aard en voortbestaan in gevaar komen.

Uit Vlamingen Vooruit!
door Jef Turf