krantjes

7 april 2009

Lieve Pirquin: HET EERGEVOEL VAN DE KOERDEN ! >> Aankomst via de luchthaven van Istanbul. Mocht je het centrum van Istanbul niet kennen zou je het als vanzelfsprekend ervaren dat dit land tot de Europese Unie behoort. Met enige vertraging komen we toe te Diyarbakir, een stad van 1,5 milj. inwoners met een voelbaar andere cultuur. >> Zaterdagmorgen: ontvangst van alle waarnemers in één van de lokalen van DTP We krijgen een summiere uitleg over onze taak maar een des te uitgebreidere uiteenzetting over de huidige politieke toestand. Er wordt veel nadruk gelegd op de belangrijkheid van onze aanwezigheid. Niet enkel bij de waarnemers maar tevens bij de kiezers zijn de vrouwen zeer talrijk aanwezig. Tijdens de vorige verkiezingen was 40% van de stemmen afkomstig van vrouwen! Het belang om de eigenheid te behouden leeft hier zéér sterk. En al wist DTP op voorhand dat deze verkiezingen niet eerlijk zouden verlopen toch was de zekerheid om de democratie, vrede en vooral het werk van Ocalan verder te zetten duidelijk voelbaar. Dit volk heeft te hard gestreden om zich door geschenken of loze beloftens van AKP te laten beinvloeden. Deze verkiezing moet en zou hun zelfvertrouwen vergroten en zelfbeeld verbeteren. Het voelt voor mij aan dat dit volk, op psychisch vlak tot het uiterste is gegaan en nog wil gaan. >> Zondagmorgen kende ik mijn bestemming. Doorheen een prachtig landschap geraken we in het dorpje HAZRO dat op 80 km van Diyarbakir ligt. Ik ben de enige die opkijkt van de aanwezigheid van tanks en gewapende politie-agenten met kalachnikovs onder de arm. Tijdens mijn 3 bezoeken in de plaatselijke stemlokalen werd ik telkens ondervraagd en gefouilleerd. Bij het betreden van de wachtzalen, de enige ruimten waar ik mij mocht begeven, werd ik, nadat mijn tolk de juiste toedracht van mijn aanwezigheid bekendmaakte, hartelijk begroet en door sommige vrouwen omhelsd. Dan besef je des te meer hoe diep de verwachtingen van dit volk verankerd zijn. Enige spanning was toch duidelijk voelbaar vanaf ik me te dicht bij de ingang van een stembureau begaf. Als ik toch de kans kreeg om een blik te werpen in een stemlokaal schrok ik wel van de archaïesche toestand. Enige discretie in de keuze van eenkandidaat leek mij moeilijk realiseerbaar. >> Om 18 u hebben we de 'herverkozen' DTP-burgemeester van dit dorpje bedankt voor zijn warm onthaal. Tijdens onze terugreis vernamen we via de radio dat er rellen waren ontstaan in één van de stembureaus te Diyarbakir. Ik hoop met mijn aanwezigheid aldaar dit volk te hebben mogen helpen bij het bepalen van hun pijngrens en het bevestigen van hun eergevoel! ___________ Farid Hemdane: Turkse verkiezingen als barometer voor erkenning Koerdische minderheid. Antwerpse delegatie als waarnemer in Diyarbakir (27-30 maart 2009) 'Bevrijd Öcalan!', 'Bevrijd Öcalan!' werd er gescandeerd door duizenden mannen, vrouwen en kinderen in het centrum van Diyarbakir (Turkije) op de avond van de verkiezingen van 29 maart 2009 die gewonnen werden door de Koerdische DTP partij met meer dan 70% van de stemmen. Dit betekende het einde van mijn opdracht als waarnemer voor het ordelijke verloop van de lokale verkiezingen in de regio van Diyarbakir, een stad van meer dan een miljoen inwoners van Koerdische origine. Het belang en de inzet van de lokale verkiezingen van 29 maart 2009 verschaffen, enerzijds, de internationale publieke opinie meer inzicht in de politieke ontwikkelingen in Turkije en zijn, anderzijds, een barometer voor de steun van de kiezers over het hele land voor de positie van de huidige regering. Cruciaal is de respons van de Koerdische bevolking en daarom vertrok een Antwerpse delegatie van drie personen, Nina Henkens stafmedewerker Beweging 'Kinderen Zonder Papieren', Lieve Pirquin, raadslid OCMW Antwerpen (SLP) en ikzelf, Farid Hemdane, voorzitter Districtsraad Borgerhout (SLP), op uitnodiging van het Koerdisch centrum in Antwerpen en de Koerdische DTP partij, gevestigd in Brussel (democratisch-socialistisch van strekking), naar Diyarbakir om als waarnemer de verkiezingen op te volgen en vast te stellen of alle voorwaarden van transparantie wel werden gewaarborgd voor een ordelijk verloop van de stembusgang, nadat de Turkse media al onregelmatigheden begaan door lokale overheden hadden gemeld. Hierdoor werd de geloofwaardigheid van deze lokale verkiezingen in direct verband gebracht met mogelijke pogingen tot electorale fraude (vervanging van stembussen, aanvullen met stembiljetten, getrukeerde stembussen, enz.) >> Op vrijdag 27 maart vetrokken wij vanuit Brussel naar Diyarbakir en kwamen daar, na een lange dagreis, om 23u aan, waar Baris Dikilitas, de coördinator van de DTP en zijn medewerkers ons op de luchthaven onthaalden. Dankzij dit hartelijke en sympathieke welkom verdween de vermoeidheid van de lange reis. Wij werden naar onze accommodatie gebracht waar Baris ons de eerste informatie verschafte over de situatie in Diyarbakir en de verhalen die de ronde deden over electorale fraude zoals vervalsing van kiezerslijsten, het uitdelen van cadeaus zoals ijskasten en andere gebruiksgoederen, geld en dergelijke met de bedoeling kiezers te beïnvloeden en stemmen te ronselen. >> De volgende dag, zaterdag 28 maart, zijn we naar de zetel van de DTP partij in Diyarbakir gegaan waar een vijftigtal waarnemers uit verschillende Europese landen aanwezig waren voor een briefing door het regionale comité en een toelichting van het Turkse kiessysteem. Daar werd ook ons programma voor de opvolging van de verkiezingen in detail besproken. We ontmoetten er de lokale verkozenen en afgevaardigden van het nationale parlement. Eén van hen verontschuldigde zich dat hij ons niet in zijn moedertaal, het Koerdisch, kon toespreken en verplicht beroep moest doen op de officiële Turkse taal. In hun uiteenzettingen benadrukten deze volksvertegenwoordigers het belang van de verkiezingen voor het democratiseringsproces en de legitieme eisen van het Koerdische volk voor erkenning van haar identiteit en culturele autonomie zonder separatisme, zodat de PKK van de lijst van terroristen zou worden geschrapt. Verschillende waarnemers stelden vragen over de actuele politieke situatie en het gebrek aan respect voor de mensenrechten, het probleem van onze aanwezigheid op vraag van de DTP, terwijl de regering (AKP partij) geen internationale waarnemers toeliet? >> 's Namiddags begaven we ons naar het stadspark waar elke zaterdag vele vrouwen foto's van hun verdwenen geliefden tonen in een manifestatie 'Saturday Mothers' genoemd, die veel gelijkenis vertoont met de manifestaties van de Argentijnse vrouwen. Dit maakte indruk op onze delegatie en zette ons ertoe aan contact op te nemen met diverse NGO's, zoals ondermeer de mensenrechtenorganisatie IHD en de organisatie 'Avukat' die zich bekommert om Koerdische kinderen die worden gevangen gehouden in mensonterende omstandigheden die volledig in strijd zijn met de verklaring van de rechten van het kind. Deze vrijwilligers verzamelen getuigenissen van jonge Koerden van 13 tot 18 jaar over hun gevangenschap en mishandeling. Hun situatie is hallucinant en zij krijgen geen enkele vorm van medische of psychologische opvolging (zie verslag van Nina Henkens van ('Kinderen zonder Papieren') Daarna bezochten we nog de stad, helaas, in een hevige regenvlaag, en nam onze gids, Erdal, ons mee naar een authentiek Koerdisch restaurant. >> Zondag 29 maart brak dan de verkiezingsdag aan! Mijn opdracht als waarnemer bestond erin mij naar Cermik te begeven, een stadje op ongeveer 100 kilometer van Diyarbakir, in het gezelschap van Xezal, mijn gids en vertaalster voor die dag en Kadir, onze chauffeur. Xezal is een jonge vrouw van 25 jaar, afgestudeerd in Engelse literatuur en tewerkgesteld in de culturele sector in Dyarbakir. Zij vertelde me in eenvoudige bewoordingen wat er bij deze verkiezingen voor de Koerden op het spel staat en de rol die de democratie kan spelen in een land als Turkije. Het landschap waar we doorreden was ruraal, de weg lang en bochtig, verlaten op enkele militaire escortes na, met hier en daar kazernes en landbouwbedrijven langs de weg en in de verte, de bergen. Deze zuidoostelijke regio van Anatolië is een van de kleinste plaatsen van de streek en Cermik is een dorp van 50.000 inwoners op een oppervlakte van duizend km². Voor de verkiezingen waren er 9.500 kiesgerechtigden ingeschreven. >> Om 10u40 bereikten we het hoofdstembureau waar we contact hadden met de DTP-afgevaardigden van Cermik, die ons briefden over de situatie. We merkten een groot verschil in de organisatie van het ene versus het andere stemlokaal, maar over het algemeen was de atmosfeer gespannen en in elk stembureau waren er wel enkelingen die in gevecht gingen omwille van de slechte organisatie. Alle gangen waren gevuld met menigten kiezers. Er werden geen rijen gevormd voor een ordelijke opvolging. Er was nauwelijks sprake van identiteitscontrole. Sommigen stemden op vertoon van een sociale zekerheidskaart (wat we rapporteerden aan de advocaten van de DTP). Er was haast geen privacy in de stemhokjes. Vooral in stembureau 1015 was de situatie chaotisch: een massa volk en veel disputen aan de ingang, de deuren waren gesloten, tweemaal werd het kiesproces stilgelegd, een politieagent bevond zich in het kiesbureau in plaats van aan de ingang om te waken over de kiezers, tien minuten voor het einde werd het stemlokaal definitief gesloten terwijl er nog veertig wachtende kiezers buiten staan. De kandidaat voor de DTP diende aan klacht in over het verloop van de kiesprocedure aan lokaal 1015, dat ik als waarnemer mee ondertekende. >> Ik bracht hiervan verslag uit op een persconferentie die op 3 april werd georganiseerd in het Huis van de Parlementariërs te Brussel op initiatief van het Koerdisch Instituut te Brussel, de Interparlementaire Werkgroep Koerden en het ?International Initiative Freedom for Abdullah Öcalan 'Peace in Kurdistan'. De dag nadien was de Antwerpse delegatie te gast op een Koerdisch feest ter ere van de 60ste verjaardag van Öcalan, die inmiddels al tien jaar gevangen zit in eenzame opsluiting op een Turks eiland, en waar ook zijn advocaat aanwezig was. __________